Χρόνια σου πολλά κόουτς. Είσαι πολυτέλεια γιατί είσαι ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ και ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ. Με τα καλά και τα στραβά που έχουν οι κανονικοί προπονητές.

Σε ευχαριστώ κόουτς γιατί 2,5 χρόνια σε αυτόν τον πάγκο, τον έχεις τιμήσει όσο λίγοι διδάσκοντας ΗΘΟΣ. Αυτό που αρμόζει στον άνθρωπο που καθοδηγεί στο γήπεδο τους παίκτες με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο.

Γιατί στην ματαιοδοξία μας που απαιτεί λυσσαλέα και αποκλειστικά μόνο νίκες, ξεχάσαμε τις αξίες που πρέπει να πρεσβεύει ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Ελλάδα..

ps1. Τρομερό φωτογραφικό αφιέρωμα του Κρεκούκιαρου για τα γενέθλια του Ερνέστο εδώ

ps2. Για τους νέους αναγνώστες, είχα αφιερώσει τον Γενάρη του 2010 649 λέξεις για τον Ερνέστο με την ευχή να ξαναγυρίσει.

Όσοι δεν με γνωρίζετε και δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί με συγκλονίζει αυτή η μέρα, δείτε τις σκέψεις όπως τις έγραψα πριν 2 χρόνια εδώ

Κλείνω με το στάτους του φίλου μου του Υπέρυθρου που το χιούμορ του  -και γενικότερα όλη η παρουσία του- λείπει από τον RedPlanet:

“8-2-81. Αν θέλετε να τους τιμήσετε, βάλτε από ένα λιθαράκι για να μήν ξαναϋπάρξουν ποτέ νεκροί στον αθλητισμό. Είτε από βία, είτε από απερισκεψία.”

Από τη μεριά μου Φάνη προσπαθώ να μην συμμετέχω στο άρρωστο εμετικό παιχνίδι μερίδας μέσων ενημέρωσης(;) που για καθαρά κερδοσκοπικούς σκοπούς (ένα φύλλο, ένα κλικ παραπάνω) πωρώνουν τους οπαδούς και τους προετοιμάζουν για μία μάχη που έχει ΜΟΝΟ ηττημένους.

Στην (όποια) διαδρομή μου σαν Red Duckling, έχω κάνει λάθη. Στάτους, αναρτήσεις ή εικόνες που δεν διαφέρουν από αυτά που σιχαίνομαι. Το έχω παραδεχθεί, έχω ζητήσει συγνώμη. Θέλω να πιστεύω ότι είναι μια μικρή κακή παρένθεση-οδηγός για να μην παρασυρθώ ξανά από αυτό το νοσηρό κλίμα.

Κάθε φορά και κάποιοι από εσάς που “τρελαίνεστε” και είστε έτοιμοι να γαμήσετε τις μάνες των βάζελων, παοκτζήδων, παικτών, παραγόντων, οπαδών, διαιτητών κτλ κτλ κτλ, σκεφτείτε το παραπάνω στάτους του Φάνη.

Αν σήμερα μέσα σας τιμάτε αληθινά αυτά τα αδικοχαμένα παιδιά, κάντε το και τις υπόλοιπες 364 ημέρες: Αγαπώντας την μεγάλη τους αγάπη…

Γιατί επέλεξα στο poster το μότο “Dare to DREAM”;

Πολύ απλά… Τολμώ να ονειρεύομαι μονοπάτια που μπορώ να περπατήσω!

Και ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αν το βράδυ με βρει στους 16 του Champions, στους 32 του Europa ή σπίτι μου…

Γιατί ταξίδεψα για άλλη μια φορά στα αστέρια συνεπιβάτης με τους καλύτερους και όχι απλά κομπάρσος των ομίλων…

Και σε δύσκολες εποχές, όπου τα βάσανα έχουν κάνει κατάληψη στο μυαλό, το να μπορείς έστω και για λίγες ώρες να τα ξεχάσεις, να τα αφήσεις στην άκρη και να ονειρευτείς σαν μικρό παιδί, είναι κάτι… μαγικό!

Γι’ αυτό και εγώ Θρύλε θα σε χειροκροτήσω το βράδυ, όπου και αν σε βρει η λήξη του αγώνα…

Ps. Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται σε μία φωτογραφία που μου θύμισε ο φίλος Ανδρέας. Στην έκφραση του προσώπου του οπαδού την ώρα που σκοράρει ο Πατσατζόγλου στη Βρέμη…

Είτε είσαι στην κερκίδα, είτε παίζεις μέσα στο γήπεδο, η έκρηξη συναισθημάτων είναι παρόμοια!

Γράψτε λάθος. Πάμε πάλι από την αρχή.

Μεγαλωμένος σε… παναθηναϊκή οικογένεια, δεν είχα και πολλές επιλογές ως πιτσιρικάς για να παρακολουθήσω τον αγαπημένο μου Ολυμπιακό σε αιώνιο ντέρμπι: Έπρεπε να κάτσω στην κερκίδα του ”εχθρού” μαζί με τον πράσινο μεγαλύτερο αδελφό μου και τον ακόμα πιο πράσινο πατέρα μου!

Και κάπως έτσι παρακολουθούσα μικρός τα παιχνίδια ανάμεσα στις δύο ομάδες:

Να κοιτάω απέναντι την ερυθρόλευκη κερκίδα, να κλείνω τα μάτια και να βρίσκομαι εκεί. Να μπαίνει ο Ολυμπιακός για προθέρμανση και να σφίγγω τις γροθιές μου λέγοντας από μέσα μου “Πάμε ρε Θρύλε“. Και ταυτόχρονα να κοιτάω τρομαγμένος αριστερά και δεξιά μήπως κάποιος έχει διαβάσει την σκέψη μου. Αλλά αυτοί ήταν αλαφιασμένοι: “Ολυμπι-Ολυμπι-Ολυμπιακέ ομάδα ομαδάρα σας, γ…“. Και αφού κανείς δεν μου έδινα σημασία μέσα στο χαμό, έπαιρνα θάρρος και σιγοψιθύριζα: “…ομάδα, ομαδάρα μου… μεγάλη μου αγάπη…“.

Ώσπου ερχόταν η μαγική, η ιερή στιγμή. Ένα μοναδικό παιδικό και ταυτόχρονα οπαδικό συναίσθημα: Να βάζει γκολ η ομάδα σου και εσύ να βρίσκεσαι στον ”εχθρό”. Και εκεί που οι πράσινοι γύρω σου φώναζαν… ξαφνικά σιωπή, βουβαμάρα. Και μια βοή απέναντι να σου χαϊδεύει τα αυτιά και να μπαίνει στο μυαλό σου σαν την πιο γλυκιά μελωδία που έχεις ακούσει ποτέ: “Γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ“.

Τώρα για το πώς ένιωθα όταν σκόραρε ο Παναθηναϊκός; Το δικό μου μνημονικό είναι εκπαιδευμένο να κρατάει από την πορεία της ζωής μου μόνο τις όμορφες στιγμές…

Και μια από αυτές έμεινε χαραγμένη και στο φακό. Μεσημέρι Τετάρτης 5/1/1994 και έχω πάρει την θέση μου στην πράσινη κερκίδα έχοντας στο χέρι μια φωτογραφική μηχανή. Και όταν ο Χρήστος Καλαντζής στο 45′ σκοράρει και τρέχει με τους συμπαίκτες του στην κόκκινη εξέδρα, δεν διστάζω στιγμή. Την “οπλίζω” και…

…

Αφορμή για το παραπάνω κείμενο, ένας διαγωνισμός στο Sport24.gr ο οποίος ζητάει την “αιώνια” ιστορία μας. Φυσικά και δεν συμμετέχω στον διαγωνισμό. Απλά ήθελα να μοιραστώ τις αναμνήσεις μου και στο ψηφιακό μου σπίτι…

Καλοδεχούμενες και οι δικές σας στα σχόλια!

…

Η διαδρομή που είχα σκεφτεί; Δεν υπήρχε. Απλά δημιούργησα το Παπί. Να λέω σε μια γωνιά του διαδικτύου ό,τι μου κατέβει, επικοινωνώντας με τον κόσμο.

Στην πορεία διαπίστωσα ότι μέσω του Red Duckling είχα ανάγκη να εκφραστώ πρώτα πρώτα χιουμοριστικά, όπως φυσικά αντιλαμβάνομαι εγώ το χιούμορ. Και έστω και ένας αν γελούσε για λίγο με μια ατάκα ή με μια δημιουργία, θα ήμουν ευτυχισμένος.

Σιγά, σιγά η παρέα στο Κόκκινο Παπάκι μεγάλωνε. Ώσπου στις 12:27μμ στις 26/8/2009 έφτασε ένα mail στον λογαριασμό μου από κάποιον Σταύρο: “Tα παιδιά του Red Planet ήθελαν να επικοινωνήσουν μαζί σου…“, ξεκίναγε.

Οι “διαπραγματεύσεις” ήταν “σκληρές”. Πρέπει να κράτησαν και 20 δευτερόλεπτα. Άντε 25. Και με οδήγησαν στον Κόκκινο Πλανήτη. Στις 1/10/2009 το απόγευμα είχα το νέο μου σπίτι!

Πέρασαν δύο χρόνια. Ακριβώς δύο χρόνια. Και όμως είμαι ακόμα εδώ!

hh

…

Το δύσκολο καλοκαίρι…

Και όμως είμαι ακόμα εδώ! Γιατί δεν κρύβω στα τέλη του Ιούλη ήμουν πολύ κοντά στο να “καταστρέψω” το Παπί.

Βλέπετε. από την αρχή ήμουν κάθε μέρα εδώ. Με βροχή, με καύσωνα, από την Αθήνα, την Ταϊλάνδη… Αλλά οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις ολοένα και αύξαναν. Η πίεση που μου δημιουργούσε το blog ήταν απίστευτη. Και κάπου εκεί έκανα το λάθος να οδηγούμαι και σε αναρτήσεις που δεν κολάκευαν πρώτα από όλα την αισθητική μου.

Στις διακοπές ομολογώ ότι ηρέμησα. Είχα ορκιστεί να μην ασχοληθώ καθόλου σε αυτό το διάστημα με το Παπί. Ομολογώ επίσης ότι μου έλειπε πολλές φορές. Όπως την ώρα που η Οντένσε έκανε πάρτι στο ΟΑΚΑ. Φλέρταρα με το κινητό αλλά είπα “όχι”.

Υπερβολικός θα μου πείτε; Το είχα ανάγκη! Να περάσω στο άλλο άκρο. Από την συνεχή μου παρουσία στο διαδίκτυο στην συνεχή απουσία. Πίστευα ότι μέσα από αυτό θα φτάσω στην ισορροπία.

Μια ισορροπία η οποία αποκαταστάθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από μια κουβέντα πρώτα με τον Μάνο και μετά πάλι με τον Σταύρο (που δεν ήταν πια κάποιος Σταύρος).

Πάνω από όλα όμως την ισορροπία μου την αποκαταστήστε ΕΣΕΙΣ!

Αυτή η παρέα που έχει δημιουργηθεί στα σχόλια σε αυτή τη γωνιά, στο facebook και στο twitter.

“Και έστω και ένας αν γελούσε για λίγο με μια ατάκα ή με μια δημιουργία, θα ήμουν ευτυχισμένος.” Aυτό έγραφα πιο πάνω. Αυτό ισχύει στο ακέραιο και τώρα.

Σε εποχές που το κεφάλι μας είναι γεμάτο βάσανα, είναι μαγικό να ξέρω ότι κάνω έστω και έναν να χαμογελάει. Η’ ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν γίνει μια παρέα χάρη σε μένα και συζητάνε καθημερινά στα σχόλια των αναρτήσεων μου.

Αυτές οι εικόνες πχ είναι όλα τα λεφτά για μένα…

Το Παπί είναι ακόμα εδώ λοιπόν! Όχι καθημερινά όπως για σχεδόν 2 χρόνια. Το ασφυκτικό περιβάλλον στο οποίο ζω (ζούμε) με εμποδίζει. Όπως επίσης είναι δύσκολο πια να έχω την ίδια επικοινωνία όπως στην αρχή…

Ελπίζω να με καταλαβαίνετε ειδικά στο θέμα της επικοινωνίας. Αλλιώς είναι να μιλάς με 10 άτομα στο παλιό blog όπως ήταν στην αρχή, αλλιώς με 1000 φίλους στο προφίλ στο facebook στη συνέχεια και τελείως διαφορετικά ως διαχειριστής μιας σελίδας με 10.000 ανθρώπους να έχουν πατήσει το λάικ σε αυτή.

Αλλά το Παπί είναι εδώ! Με κανα 2-3 βλακείες καθημερινά (οκ 14-15) σε τουίτερ, φασεμπούκε και μία ανάρτηση ανά 2-3 μέρες στο blog. Η’ μέρα παρά μέρα. Ανάλογα τον χρόνο μου και φυσικά την έμπνευση.

Το Παπί είναι εδώ. Με την ΙΔΙΑ φιλοσοφία από την ΠΡΩΤΗ μέρα. Ναι, μέσα στην πορεία μπορεί να έχω γράψει ένα στάτους παραπάνω ή να έχω κάνει μια χοντροκομμένη ανάρτηση. Ζητώ συγνώμη αν πρόσβαλα κάποιον. Να είστε σίγουροι ότι για κάθε λάθος μου, έχω πάρει 100 διαφορετικά μαθήματα…

Κλείνω με το κλασικό αλλά σπουδαίο για μένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους που με ανέχεστε. Και φυσικά για όσους τυγχάνει να περνούν από εδώ πρώτη φορά, θυμίζω την φιλοσοφία όπως την έγραψα στις 16/3/2009, την πρώτη μου μέρα στο διαδίκτυο:

Tο Κόκκινο Παπάκι είναι ένα blog ερυθρόλευκων αισθημάτων. Δεν βρίζει, δεν συκοφαντεί, δεν εκβιάζει!

Λατρεύει τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο καθώς τα θεωρεί τα ωραιότερα ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ πράγματα στη ζωή. Ωστόσο έχει ένα «κουσούρι»: Βλέπει τα πράγματα με χιούμορ!

Γι’ αυτό μίζεροι, γκρινιάρηδες, φανατισμένοι, κομπλεξικοί και λοιποί συγγενείς ας κλικάρουν αλλού…

…γιατί DUCKSEASON III STARTS NOW!

Όχι δεν έκανε καλά σαν σωστός επαγγελματίας.

Ο επαγγελματίας δεν “απαιτεί” ξαφνικά να φύγει από την εργασία του όταν ο εργοδότης του δεν μπορεί να βρει άξιο αντικαταστάτη.

Έπραξε λοιπόν σαν κακός επαγγελματίας.

ps. Αυτά για όσους επιμένουν να τρέχουν στα αεροδρόμια. Δεν λέω, φωνάξτε, στηρίξτε και, ναι μερικές φορές, αποθεώστε τους παίκτες. Αλλά με βάση αυτά που κάνουν στο ΓΗΠΕΔΟ.

ps. Εννοείται όσοι αποδειχθούν ένοχοι να πληρώσουν. Να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά πάνω από όλα να καθαρίσει από τα λαμόγια το ελληνικό κράτος. Οκ, Γιωργάκη;

ps2. Δεν το χάνουμε το χιούμορ μας. Εδώ θα είμαστε! Τι μας έχει απομείνει άλλωστε;

Update 23:17. Έγραψα μερικά χιουμοριστικά (με βάση φυσικά πως κρίνω εγώ το χιούμορ) στάτους στο facebook. Κάποιοι σχολίασαν που βρίσκω την όρεξη. Μα είναι απλό:

Δεν ξενερώνω ποτέ! Γιατί δεν έγινα Ολυμπιακός για τα πρωταθλήματα και τις νίκες. Αν πρόσωπα στην ομάδα αποδειχθούν ένοχα, ας πέσει κατηγορία. Θα κάνω ωραίες εκδρομές στην Καρδίτσα και στην Πάτρα και θα ανυπομονώ να πάω στο Καραΐσκάκη και ας παίζω με την Δόξα Κρανούλας. ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ!

…κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος

(Σε διαστάσεις 1600Χ1200)

Επαναλαμβάνω, δεν είμαι Μπάρτσα από μόδα.

Δεν είμαι για τα τρόπαια της…

Την συμπάθησα πριν καν το πρώτο Πρωταθλητριών το ’92…

Την αγαπώ για την ιστορία της, γιατί είναι κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος.

Όπως φυσικά δεν είμαι Ολυμπιακός για τα τρόπαια του.

Από τα 7 μου έως τα 16, ο Θρύλος δεν πήρε ούτε ένα πρωτάθλημα!

Σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία (και χωρίς να προέρχομαι από Ολυμπιακή οικογένεια), αν ήθελα νίκες θα πήγαινα αλλού…

Αλλά ο ΘΡΥΛΟΣ είναι στην καρδιά μου més que un club

«Το να δημιουργείς είναι πάντοτε δυσκολότερο από το να καταστρέφεις. Το ποδόσφαιρο δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Εγώ δεν γνωρίζω καμία ομάδα και κανέναν προπονητή που να θέλει να δεχτεί γκολ. Για να κερδίσεις όμως τα παιχνίδια, υπάρχουν πολλά διαφορετικά στιλ που μπορούν να εφαρμοστούν. Είναι υποχρεωτικό οι μικρές ομάδες να παίζουν πάντοτε αμυντικά; Όχι, όταν υπάρχουν προπονητές πιο τολμηροί από άλλους. Μέσα στη λίστα που έφτιαξα με τις ομάδες που με ικανοποίησαν, βρίσκεται και η Εσπανιόλ.

Ο Βαλβέρδε κόπιασε πολύ μέχρι να πάρει μπροστά. Είναι αδύνατο να εφαρμόσεις αυτά που θέλεις σε μερικές μέρες. Οι ίδιοι που τώρα του προσφέρουν πρόωρη ανανέωση στο συμβόλαιο, πριν λίγους μήνες ήθελαν να τον διώξουν. Για κάποιον που ως ποδοσφαιριστής έπαιζε στην επίθεση, του είναι σχεδόν αδύνατο να μην ποντάρει ως προπονητής υπέρ ενός ποδοσφαίρου με κυκλοφορία της μπάλας και δημιουργικούς προσανατολισμούς. Οι γενναίες επιλογές του Βαλβέρδε δεν ήταν εύκολο να έχουν άμεση επιτυχία.

Όμως το να τοποθετήσεις στο κέντρο του γηπέδου και μπροστά, πέντε παίκτες με τα χαρακτηριστικά των Ντε λα Πένια, Ριέρα, Ρουφέτε, Λουίς Γκαρθία και Ταμούδο, δεν είναι κάτι που θα το τολμούσαν πολλοί προπονητές. Η Εσπανιόλ κάποιες φορές θα παίξει καλά και κάποιες όχι, κάποιες φορές θα κερδίσει και κάποιες θα χάσει, όμως ο κόσμος πηγαίνει στο γήπεδο με όραμα. Πάντοτε λέω ότι είναι σημαντικό να νιώθουν περήφανοι οι φίλαθλοι για τα χρώματα της ομάδας τους, αλλά αυτό το πετυχαίνεις μόνο αν καταφέρεις να τους δώσεις επιχειρήματα για να πιστεύουν ότι θα περάσουν όμορφα στο γήπεδο. Και ο Ερνέστο αυτό το έχει πετύχει».

Αυτά τα λόγια ανήκουν σε κάποιον… Γιόχαν Κρόιφ. Αυτός μωρέ ο άμπαλος που ήταν η… εφαρμογή του Total Football μέσα στο γήπεδο. Φουντώνει λοιπόν όλο και περισσότερο η προοπτική του Ερνέστο να βρεθεί στον πάγκο κάποιας Μπαρτσελόνα (δείτε το αναλυτικό ρεπορτάζ του φίλου μου Κρεκ).

Δεν ξέρω αν θα γίνει πραγματικότητα, γνωρίζω όμως ότι το να σε συζητάνε για διάδοχο του Γουαρδιόλα σε αυτή την Μπάρτσα, είναι ιδιαίτερη τιμή…

Την ίδια ώρα σκέφτομαι τι διάβαζα όλη τη χρονιά στο facebook κατά του Ερνέστο, επειδή είχε χάσει στο ΟΑΚΑ, επειδή στο πρώτο ημίχρονο με την Κέρκυρα η ομάδα δεν τσούλισε, επειδή δεν θέλει τον Μήτρογλου, επειδή, επειδή, επειδή…

Αχ ρε Αθάνατε (νεο)έλληνα…

ps. Δεν θεοποιώ τον Ερνέστο. Ξέρω όμως ότι είναι ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ. Έχω πει την άποψη μου για τον Βαλβέρδε εδώ και καιρό.

ps2. Μετά τον Φουστεράκο και ο Ερνέστο στην αγαπημένη μου Μπάρτσα!

Και σε διαστάσεις: Ερνέεεεεεεεεεεεεεεεεεστο Βαλβέεεεεεεεερδε

Στις 00:01 ανέβασα σήμερα την ανάρτηση με τις δηλώσεις Αδαμίδη.

Απόσπασμα:

“Μια ένσταση που είναι ηθικό δικαίωμα των δισεκατομμυρίων φιλάθλων της Ηθικής Πρωταθλήτριας του 2008.”

Στις 18:00 βγήκε η επίσημη ανακοίνωση της ΑΕΚ.

Απόσπασμα:

“Η ένσταση αυτή κατατέθηκε ως ελάχιστη ηθική υποχρέωση προς τον φίλαθλο κόσμο της ΑΕΚ.”

Όχι, πίσω από το Παπί δεν κρύβεται ο Αδαμίδης.

(δεν θα με άντεχα!)

Αλλά μόνο με γελοίες δικαιολογίες θα μπορούσες να στηρίξεις μια τέτοια ένσταση..

Γιατί οι γονείς μου, μου έμαθαν πως “Η ΗΘΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΚΕΡΑΙΑ ΕΝΝΟΙΑ”.

Δεν υπάρχει λίγο ή πολύ ηθικός.

Δεν σταματάω να είμαι ηθικός γιατί οι γύρω μου δεν είναι.

Προτιμώ ΜΑΛΑΚΑΣ παρά ΑΝΗΘΙΚΟΣ.

Συνεπώς για να στηρίξει η ηθική πρωταθλήτρια του 2008 την προσπάθεια της να κλέψει τον ιδρώτα των παικτών του Βόλου λόγω της παρουσίας ενός παράγοντα στα αποδυτήρια, μόνο με γελοίες δικαιολογίες θα μπορούσε να το κάνει!

ps. Δεν υπήρχα ως Παπί το 2008. Αλλά η στάση μου είναι η ίδια: Δεν έπρεπε να γίνει ένσταση με την Καλαμαριά.

Αλλά για τους “ηθικούς” που μας ζαλίζουν για το “κλεμμένο” τίτλο:

Αν δεν είχε γίνει ένσταση, τότε θα πηγαίναμε στο ΟΑΚΑ για ντέρμπι τίτλου και όχι για χαβαλέ. Το 4-0 της Κούλας έγινε λόγω του +4. Συνεπώς να ευχαριστούν τον Βάλνερ που μας νίκησαν μετά από 200 χρόνια…