Αρχίζει το ματς!

Πρώτες σκόρπιες εικόνες από Μουντιάλ ήταν το 1990 στην Ιταλία…

Το 1994 ατέλειωτο ξενύχτι για να «βρεθώ» στην Αμερική…

Το 1998 πάλευα ανάμεσα στα βιβλία και στην μπάλα. Πανελλήνιες…

Το 2002 κλασική φοιτητική εργασία. 131. Έφτανε όμως για να χάσω τους μισούς αγώνες.

Μα είναι δυνατόν 9 το πρωί Αργεντινή-Αγγλία;

Το 2006 απόλαυση! Ευρωπαϊκές ώρες αγώνων, πίτσα, σουβλάκια, μπίρα…

Όποιος ποδοσφαιρόφιλος σέβεται τον ευατό του, αυτή είναι η κορύφωση των ονείρων του. Μουντιάλ!

Μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Έτσι για να μην το βαρεθείς ποτέ!

Να το περιμένεις με αγωνία και κάθε φορά που πλησιάζει να γυρνάς το χρόνο πίσω να δεις τι έκανες στα προηγούμενα, που ήσουν, πως ήσουν… Με ποιους ήσουν!

(Τα πάντα στη ζωή μπορεί να αλλάξουν σε μία ημέρα. Πόσο μάλλον σε 1.459…)

Κλείνει η προσωπική παρένθεση και συνεχίζω ακάθεκτος…

Έφτασε λοιπόν η ώρα. Απόψε στις 5μμ, με τη συνοδεία του εκνευριστικού ήχου από τις βουβουζέλες , το παιχνίδι αρχίζει!

Για τον επόμενο μήνα, Μουντιάλ παρόντος κάθε αρχή παυσάτω!

Τόσο απλά…

Γι’ αυτό και η στήλη φόρεσε από χθες τα καλά της και πάααααααααααμε!

Πάμε να αφεθούμε σε αυτό που γουστάρουμε: Την μπάλα!

Ας αφήσουμε για λίγο την γκρίνια, την μιζέρια, τον προβληματισμό για ό,τι συμβαίνει στον Ολυμπιακό.

Προσπάθησαν στο μεγάλο λιμάνι να μας χαλάσουν το κέφι όλη τη χρονιά και σε ένα βαθμό το κατάφεραν. Δεν θα μας χαλάσουν και το Μουντιάλ.

(μεταξύ μας μέχρι να τελειώσει η διοργάνωση δεν βλέπω να κουνιέται φύλλο στον Πειραιά. Μήπως τελικά δεν κουνηθεί όλο το καλοκαίρι…)

Οκ. Μην μου αγχώνεστε. Δεν πρόκειται να αφήσουμε ασχολίαστο ό,τι θα συμβεί αυτό το διάστημα. Απλά η καθημερινά αγωνία για το τι θα γίνει με τον Ολυμπιακό θα μας χαλάσει τη ζαχαρένια μας και την μαγεία του Μουντιάλ.

(Για να λέμε και την αλήθεια δεν βλέπω να χαλάνε τη ζαχαρένια τους αυτοί που έχουν το μαχαίρι και το καρπούζι στον Πειραιά.  Γιατί να την χαλάσω εγώ;)

Τέλος πάντων. Μην σας κουράζω άλλο. Το ξέρω ότι θα ακολουθήσουν σχόλια «Ποιο Μουντιάλ ρε Πάπια; Μόνο Ολυμπιακός» και άλλα παρόμοια.

Αλλά η ιδέα του Ολυμπιακού γιγαντώθηκε και έφτασε τα όρια του ΘΡΥΛΟΥ μέσα από το ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ο βασιλιάς των σπορ.

Οπότε δείτε το και έτσι. Χωρίς ποδόσφαιρο δεν υπάρχει Ολυμπιακός. Δεν υπάρχει κανένας μεγάλος σύλλογος αν δεν έχει ποδοσφαιρικό τμήμα.

Το αγαπώ και το μπάσκετ, του έχω μεγάλη ερυθρόλευκη αδυναμία αλλά είναι μόνο για εσωτερική ελληνική κατανάλωση.

(πάλι πήρα φόρα και δεν σταματάω να μιλάω).

Οκ. Σταματάω.

Αααα, κάτι τελευταίο. Ποιον υποστηρίζω;

Vamos, vamos Argentina,
vamos, vamos a ganar,
que esta barra quilombera,
no te deja, no te deja de alentar!

Και ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής…

Forza azzuri!

Και για τις δύο, φταίει τo πρώτο Μουντιάλ που έζησα!

Αυτές οι σκόρπιες εικόνες από το 1990 γιγαντώθηκαν στο μυαλό μου όταν μεγαλώνοντας παρακολουθούσα τα αφιερώματα των Μουντιάλ.

Με ένα μαγικό τρόπο ένιωθα ότι το θυμόμουν τόσο καλά, σαν να έγινε χθες.

Με τον ημιτελικό στη Νάπολι με ένα ανεξήγητο τρόπο να κάνει φανατικό οπαδό και των δύο ομάδων!

Οσο για τον ήρωα μου εκείνης της διοργάνωσης; Ποιος Μαραντόνα;

Θυμάμαι πως κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ ζήτησα από τον πατέρα μου να μου πάρει γάντια τερματοφύλακα!

Ειλικρινά δεν ξέρω πως μου κόλλησε στα 9 να θέλω να γίνω τερματοφύλακας…

Η’ μάλλον ξέρω ποιοι φταίνε. Οι κύριοι  Γκοϊκοετσέα και Ζένγκα! Ο ενας έπιανε τα πέναλτι σαν σε προπόνηση, ο άλλος  δεν δεχόταν γκολ με τίποτα!

Ωσπου συναντήθηκαν στον ημιτελικό για να πάρει το κύπελλο η… Γερμανία.

(Να και ο λόγος που αντιπαθώ την Γερμανία! Από το 1990 όταν πήρε με ξενέρωτο τρόπο και αστείο πέναλτι την κούπα).

Οκ. Όπως καταλάβατε δεν έχω σκοπό να σταματήσω να γράφω. Λατρεύω το Μουντιάλ!

Καλύτερα όμως να ανεβάσω καμιά εικόνα! Δεν συμφωνείτε;

Καλό ποδοσφαιρικό μας μήνα!

(για live σχόλια αγώνων, ξέρετε πια τον δρόμο)