Μεγαλώνεις. Βομβαρδίζεσαι καθημερινά με χιλιάδες προβλήματα, άγχη, σκοτούρες που σε κάνουν πιο σκληρό. Πιο απόμακρο. Σου στερούν το χαμόγελο. Σου στερούν το συναίσθημα.
Μέσα σου όμως ξέρεις ότι υπάρχει ένα μικρό παιδί. Ένα αθώο παιδί. Ένα παιδί σαν και αυτό που έκλαιγε αληθινά όλο το βράδυ μετά το χαμένο τελικό του Τελ-Αβίβ το 1994. ‘Η σαν και αυτό που έκλαιγε σε ένα κάθισμα στο ΟΑΚΑ μετά τον αποκλεισμό από τη Γιουβέντους το 1999.
Και έρχεται ξαφνικά ένα βράδυ, αρκετά χρόνια μετά, και ανακαλύπτεις ότι αυτό το παιδί μπορεί να ξαναβγεί από μέσα σου. Τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο γλυκά, τα μάτια του ξαναγεμίζουν με δάκρυα. Μόνο που αυτή τη φορά είναι δάκρυα χαράς!
Μάγκες; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΑΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑΚΛΑΨΩ!













Η ομάδα του νέου Πρωθυπουργού
Και σε πικραμένες διαστάσεις εδώ